ΑΔΙΚΑ ΧΑΜΕΝΟΣ...

Σάββατο, ένα παιδί μόλις 15 χρονών νεκρό. Αυτό που σε σοκάρει όμως περισσότερο είναι ο τρόπος που έπεσε νεκρό, αφού ένας αστυνομικός, ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι έπρεπε να μας προστατεύει, τον δολοφόνησε εν ψυχρώ. Τι ειρωνικό!...
Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. Οι αστυνομικοί ηταν με το περιπολικό όταν μια ομάδα παιδιών, περίπου 30 άτομα, τους πέταξε κάποια αντικείμενα. Αυτοί, μετά από κάποιο χρνικό διάστημα, αφού περίμεναν να καταλαγιάσουν μάλλον τα πνεύματα, αποφάσισαν να αφήσουν το περιπολικό και -ω! τι πανέξυπνη ιδέα- να πάνε, 2 εξ αυτών, τονίζω πεζοί, στην παρέα αυτή. Σε αυτό το σημείο νιώθω την ανάγκη να εκφράσω την απορία μου, πρόκειται για 2 σβατζενεγκερ ή για 2 απλούς αστυνομικούς-κοινούς θνητούς που, σημειωτέον, οι περισσότεροι απ` αυτούς εχουν και τη μπακίτσα τους? Γιατί μόνο στην πρώτη περίπτωση θα μπορούσα να δικαιολογήσω την βλακώδη αυτή απόφαση να αντιμετωπίσουν 2 άτομα 30 άλλα. Το προσπερνάω όμως και συνεχίζω. Αφού πλησίασαν στην παρέα αυτή υπήρξε μια διαπλοκή της οποίας την αρχή αδυνατώ να προσδιορίσω αφού κανείς δεν την περιγράφει με σαφήνεια. Η ουσία είναι όμως ότι άρχισαν να βρίζονται αστυνομικοί και παιδιά και να κάνουν διάφορες χειρονομίες. Οι αστυνομικοί βέβαια υποστηρίζουν ότι οι μικροί ξεκίνησαν τον καυγά αλλά για να πω την αλήθεια δυσπιστώ και το θέωρω και ήσσονος σημασίας. Πιστεύω άλλωστε πως ως μεγαλύτεροι και σοφότεροι (λέμε τώρα) θα έπρεπε να κάνουν πίσω κι όχι επίδειξη εξουσίας, γιατί τελικά αυτό το παιδί γι`αυτό δεν βρίσκεται πια μαζί μας. Πάνω λοιπόν στον διαπληκτισμό αυτό, αφού μάλλον τα πνέυματα είχαν αρχίσει να αγριεύουν, ο ένας εκ των δυο πέταξε μια κροτίδα λάμψης, ή κάτι τέτοιο, για να τους φοβίσει, και ο άλλος είχε την φαϊνή ιδέα να βγάλει το όπλο του. 'Εριξε, όπως υποστηρίζει, στον αέρα και στο πεζοδρόμιο μόνο για να τους φοβίσει και, έπειτα, χωρίς να καταλάβει τι είχε γίνει, απλώς έφυγε. Ομολογώ πως δεν ξέρω την εκπαιδευση των αστυνομικών αλλά, βρε παιδιά, αναρωτιέμαι σκοποβολή ή στόχο ή κάτι παρεμφερές τέλος πάντων, δεν τους κάνουν??? Και τι στο καλό μαθαίνουν στα 4 αυτά χρόνια, πως να κολάν τα γραμματόσημα? Αν είναι δυνατόν ένας αστυνομικός να τραβάει το όπλο του και να μην ξέρει στο περίπου που θα πάει η σφαίρα του, αλλά και να το προβάλει και ως δικαιολογία. Αλίμονό μας φίλοι μου... Την συνέχεια την ξέρετε, ακαριαίος θάνατος του παιδιού και όλη η Ελλάδα να θρηνεί και να διαμαρτύρεται...

Πραγματικά δεν ξέρω πως να περιγράψω τον θυμό και τον πόνο που νιώθω. Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα μπορούσε κάποιος, κι όχι ένας οποιοσδήποτε κάποιος αλλά αυτός που μάχεται για την ασφάλεια μας και την διατήρηση της τάξης, να δολοφονήσει χωρίς λόγο και αιτία ένα 15 χρονο παιδί, ό,τι κι αν είχε κάνει. Και πέτρες να του πετούσε, και να τον χτυπούσε ακόμα, δεν είχε το δικαίωμα να τον σκοτώσει, και ακόμη περισσότερο δεν θα έπρεπε να είχε και καμιά τέτοια επιθυμία. Τόσο απάνθρωπο που με τρομάζει, τόσο άδικο που με εξοργίζει. Και αναρωτιέμαι αυτός ο 45χρονος δολοφόνος έχει γυναίκα και, βασικά, έχει παιδί? Αν ναι πως θα τους αντικρίσει στα μάτια? Πως θα ένιωθε αν στη θέση του παιδιού που σκότωσε ήταν το δικό του παιδί? Και ξαναναρωτιέμαι, αυτους τους ανθρώπους που τους δίνουμε τόση δύναμη,ειδικά με την οπλοκατοχή, δεν θα έπρεπε να τους ελέγχουμε κάπως, να ελέγχουμε την ψυχολογική τους ισσοροπία και ικανότητα να υπηρετήσουν σ`αυτό το σώμα? Ακόμη, έχει χαθεί μια ζωή κι εμείς ασχολούμαστε με τις περιουσίες που κατακάηκαν. Δεν λέω, σέβομαι και καταλαβαίνω τους ανθρώπους που βλέπουν τα μαγαζιά τους να καταστρέφονται και, προσωπικά, είμαι κατά τις βίας γιατί πιστεύω πως η βία φέρνει βία και, αν μη τι άλλο δεν δίνει λύση στα προβλήματα. Δεν ξέρω όμως τι με ανησυχεί περισσότερο, το γεγονός ότι κάποιοι αντέδρασαν με λάθος τρόπο ή ότι κάποιοι άλλοι, οι περισσότεροι, κάθονται και συμπάσχουν απ`τον καναπέ τους, αποδεχόμενοι και συνηθίζοντας όλο και περισσότερο στην άθλια αυτή πορεία της κοινωνίας μας, την κάτω πιο κάτω και πιάσαμε πάτο? Οι πρώτοι τουλάχιστον προσπάθησαν... Ας μην ξεχνάμε ότι στη θέση αυτού του παιδιού θα μπορούσε να είναι ο καθένας μας, ο γιος μας, ο φίλος μας, αδερφός μας, ο ανηψιός μας. Τέλος, θα ήθελα να δώσω τα συλυπητήριά μου στους γονείς αυτούς, που είδαν να τους καλεί το νούμερο του παιδιού τους και αντί να ακούσουν την φωνούλα του, άκουσαν κάποιον να τους ενημερώνει για τον τραγικό του θάνατο. Ξέρω, ή μάλλον φαντάζομαι(και μόνο στην ιδέα με πιάνει πανικός, πιστέψτε με), ότι τίποτα δεν μπορεί να τους παρηγορήσει, τουλάχιστον όμως θα ήθελα να ξέρουν πως δεν είναι μόνοι...


Υ.Γ. Όταν λέω ότι δεν είναι μόνοι δεν εννοώ φυσικά όλους αυτούς τους γελοίους που βγαίνουν στα πάθυρα και λένε το μακρύ τους και το κοντό τους, εκμεταλευόμενοι αλλά και εξαχριώνοντας τα πάντα προς χάριν τηλεθέασης, αλλά αναφέρομαι στους απλούς ανθρώπους, που στο άκουσμα της είδησης αυτής ανατρίχιασαν, ένιωσαν τα πόδια τους να κόβονται και μια σούβλα να τους διαπερνά, ενώ το δάκρυ κυλούσε ήδη στο μάγουλό τους. Αναφέρομαι σ`αυτούς που έκλεισαν τα μάτια τους και είπαν το τελευταίο αντιό στον 15χρονο Αλέξανδρο, ακόμη κι αν δεν τον ήξεραν...

ΑΣ ΕΛΠΙΣΟΥΜΕ ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΕΤΣΙ

ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ ΣΤΑ ΤΥΦΛΑ

Το εκπαιδευτικό μας σύστημα, από το νηπιαγωγείο μέχρι και το λύκειο μας προετοιμάζει για τις Πανελλαδικές εξετάσεις και την είσοδό μας σε κάποια από τις Ανώτερες ή Ανώτατες σχολές. Οι εξετάσεις αποτελούν το φάντασμα του σχολείου που ο κάθε μαθητής θα βάλει τα δυνατά του για να το αντιμετωπίσει. Παλεύει δηλαδή να συγκεντρώσει όσο το δυνατόν περισσότερα μόρια για να περάσει…κάπου! Να κατορθώσει την εισαγωγή του είτε σε μία από τις σχολές με υψηλό γόητρο, κύρος και εισόδημα, είτε ίσα-ίσα κάπου για να κατέχει το φοιτητικό πάσο! Καλείται, λοιπόν, να πάρει μόλις στα 17 του χρόνια την πιο σημαντική απόφαση της ζωής του με αυτή την παιδεία και βοηθούμενος, υποτίθεται, απ` το μάθημα του ΣΕΠ(σχολικός επαγγελματικός προσανατολισμός)…

Ρίχνοντας μια ματιά στο πρόγραμμα της 3^ης γυμνασίου και της 1^ης λυκείου θα διαπιστώσουμε την ύπαρξη μιας ώρας την εβδομάδα αφιερωμένη στο ΣΕΠ. Με το μάθημα αυτό ο μαθητής θα έπρεπε να ενημερώνεται πλήρως για τις σχολές, τα επαγγέλματα και το εύρος των επιλογών που θα έχει αργότερα, αλλά και να ανακαλύπτει τις δεξιότητες, τις κλίσεις, τα ταλέντα και τα ενδιαφέροντά του, τον ίδιο του τον εαυτό. Ακόμη ομιλίες από επαγγελματίες καθώς και επισκέψεις σε κάποιες πτέρυγες πανεπιστημίων ή και χώρων εργασίας, οι οποίες θα τον κατατόπιζαν, κρίνονται απαραίτητες. Όλα αυτά θα έδιναν, καταρχάς, την αίσθηση σε κάθε μαθητή ότι δεν είναι μόνος του στον αγώνα αυτό, και θα συνέβαλαν στην συνειδητή επιλογή επαγγέλματος του, μειώνοντας έστω και λίγο την αβεβαιότητα του μέλλοντος.

Όλα αυτά θα γίνονταν αν το ΣΕΠ αντιμετωπιζόταν με την πρέπουσα σοβαρότητα κι είχε αξιολογηθεί σωστά. Αντιθέτως θεωρείται ήσσονος σημασίας από πολλούς. Οι καθηγητές που επιλέγονται να το διδάξουν θα πρέπει να είναι επαρκώς επιμορφωμένοι ώστε να μπορούν να ενημερώσουν τους μαθητές ουσιαστικά. Επίσης, η μια σχολική ώρα την εβδομάδα δεν επαρκεί ούτε για να ειπωθούν τα βασικά, πόσο μάλλον για να υπάρξουν άλλες δραστηριότητες και να δοθεί η δυνατότητα στον καθηγητή να εστιάσει και να καθοδηγήσει τον κάθε μαθητή ξεχωριστά. Όλα αυτά συντελούν, φυσικά, στον ευτελισμό του μαθήματος από την πλευρά των μαθητών, οι οποίοι το αντιμετωπίζουν ως «την ώρα του παιδιού»! Αποτέλεσμα; Διαλέγουν κάποια σχολή βάσει της γενικής τους εικόνας, η οποία πολύ συχνά δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και εν τέλει τους απογοητεύει. Αργότερα βρίσκονται αντιμέτωποι με την μάστιγα της ανεργίας και την επιλογή λανθασμένου, τελικά, επαγγέλματος, που οδηγεί στην μετατροπή της λέξης εργασίας σε αγγαρεία. Επομένως ο άνθρωπος αυτός δυστυχεί και μένει εγκλωβισμένος στις λανθασμένες επιλογές του παρελθόντος. Δεν θα έπρεπε όμως να τον προετοιμάσει κάποιος γι` αυτό που τον περιμένει;

Ελπίζουμε πως ο ρόλος και η βαρύτητα του θεσμού του ΣΕΠ σύντομα θα επαναξιολογηθούν και θα επαναπροσδιοριστούν από την Πολιτεία. Μέχρι τότε όμως πρέπει με τη δική μας προαίρεση να ερευνήσουμε επαγγελματικές στέγες και να απευθυνθούμε σε κάποια αρμόδια υπηρεσία όπως το ΚΕ.ΣΥ.Π.

ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ!!!

Παιδιά ψαξ`τε το για να μην βρεθείτε προ εκπλήξεων,

άλλωστε μιλάμε για το μέλλον σας, για τη ζωή σας ολόκληρη...

Αρθογράφοι: Περιβολάρη Μάγδα, Γράβα Θεολογία